woensdag 16 mei 2018

Mijn nieuwe hobby

Ik begon, als hobby, met het maken van plaatjes voor mijn Facebookpagina Plaatjes/Kaartjes.
Ik breidde de pagina uit met een facebookgroep Plaatjes/Kaartjes Felicitaties waar je vooral verjaardagskaarten, kaarten voor huwelijk en nog vele andere vindt.
Mijn nieuwste hobby is het maken van frames - kaders, zodat andere mensen - met behulp van mijn frames - hun eigen verjaardagskaart kunnen maken.

Benieuwd hoe ze eruit zien?
Je vindt ze in deze blog op de pagina Frames om zelf kaarten mee te maken.
Voor de liefhebbers, je vindt mijn creaties ook op Pixabay, waar je de frames tevens gratis kan downloaden.

Veel plezier met creëren!


woensdag 14 maart 2018

Geduld hebben na het publiceren van mijn boek


Toen ik deze morgen opstond was het zowel buiten als in mijn hoofd ‘mistig’. Routinematig zette ik koffie en dekte de tafel. Nippend van mijn portie cafeïne vroeg ik me af of de dag zo kleurloos en grijs zou blijven als die er door het raam uitzag.

De keuken ruilde ik in voor het salon en nam mijn laptop bij de hand. Ik scrolde vlug door het nieuwsoverzicht op facebook, plaatste wat zelfgemaakte kaartjes op mijn facebook plaatjespagina en las vervolgens mijn e-mails. Eén mail trok mijn bijzondere aandacht. Het was een reactie van een lezer op mijn boek ‘Door het hart gedreven’.

Na het schrijven en publiceren van een boek is het afwachten tot er mensen je boek hebben gelezen en hun reactie erop met je willen delen. Ik mocht reeds een aantal hartverwarmende recensies ontvangen. De laatste tijd echter was het stil rond mijn boek, heel stil. Oké, ik wist na mijn eerste schrijven dat ik geduldig moest zijn; recensenten hebben tijd nodig om het toegestuurde boek te lezen en te beoordelen. En wachten op een Biblion recensie, om eventueel opgenomen te worden in het aanbod nieuwe titels voor de Nederlandse bibliotheken, duurt ruim 2 maanden. Gisteren nog suste ik mezelf dat geduld de sleutel is naar meer lezers. En laat geduld nu net één van de levensinzichten zijn die ik in mijn boek heb beschreven.

Men zegt dat als je je fixatie op iets loslaat er vanzelf goede dingen op je pad komen. Wel ik geloof daarin. Net vandaag, toen ik besloten had mijn boek even te laten rusten, kreeg ik onverwachts zo’n mooie reactie. Ik werd er heel stil van en was ontzettend dankbaar. Het ontroerde me. Met het schrijven van dit boek had ik een duidelijk doel voor ogen. Deze lezer wist dit doel te omschrijven en begreep de laatste bladzijden. Dat maakte me oprecht gelukkig. Zou het toeval zijn geweest dat net op dat ogenblik de eerste zonnestralen door het raam mijn gezicht raakten?


Ik heb je boek met veel plezier helemaal uitgelezen. Hoe verzin je in 's hemelsnaam zo'n prachtig verhaal met zoveel kleine verrassingen! Prachtig! Ik vond vooral de beschrijving van gedachten en gevoelens van intens verdriet tot opperste geluk zéér aangrijpend geschreven. Dank je wel voor het nog eens expliciet samenvatten van 'de moraal van het verhaal' op de laatste bladzijden. Het zijn inderdaad levenswijsheden waarop iedereen beroep kan/moet doen bij het doorworstelen/aanvaarden/verwerken van allerlei problemen, gebeurtenissen, toestanden, die een mens zijn leven zouden kunnen ruïneren.
En gezien elk huisje zijn kruisje heeft zou echt iedereen je boek moeten lezen!!
Een hele dikke proficiat ! Ik zie al uit naar een vervolg!!



‘Door het hart gedreven’ werd uitgegeven door uitgeverij aquaZZ en wordt voor 18 euro online te koop aangeboden bij oa Standaard Boekhandel, Bol, ECI, Bruna, …
Wie mijn boek een duwtje wil geven, mag dit bericht met de recensie (waarvoor ik toestemming voor publicatie van de lezer kreeg) zeker delen.





dinsdag 9 januari 2018

Door het hart gedreven

‘Moeilijkheden omzetten in mogelijkheden,’ dat is wat ik graag wil in 2018. Dat dit niet altijd van een leien dakje zal lopen, mocht ik de laatste dagen al ondervinden. Rust bracht soelaas, en ik ben weer aan de beterhand. Gelukkig!

Wat tot mijn mogelijkheden behoort is schrijven. Na de uitdaging van mijn eerste boek besloot ik een tweede poging te wagen. Ik koos dit keer voor het schrijven van een (spirituele) roman. Het verhaal zat, in tegenstelling tot het eerste, niet in mijn hoofd. Het moest worden bedacht en daarna uitgeschreven. En na het schrijven stelde de vraag zich of ik het manuscript opnieuw in eigen beheer wou uitgeven of als ik deze keer opteerde voor een uitgeverij.

Het is de droom van iedereen die schrijft om zijn boek via een uitgeverij te publiceren, maar weinigen slagen daarin. Een grote uitgeverij vond ik zelf iets te hoog gegrepen. Vooreerst zijn er lange wachttijden voor men beslist of je manuscript al dan niet wordt uitgegeven. Lukt het uiteindelijk wel dan kan er behoorlijk aan het manuscript worden gesleuteld, waardoor je eigen werk misschien wel drastisch verandert, en dit wilde ik ook niet.

Via een schrijfwedstrijd kwam ik in contact met uitgeverij aquaZZ; een kleinere uitgeverij in Arnhem, Nederland, opgericht in 2009. Moest ik daar mijn poging wagen? ‘Een nee heb ik, een ja kan ik krijgen,’ overhaalde ik mezelf. Bang om afgewezen te worden, stuurde ik mijn manuscript finaal door. Een drietal weken later kreeg ik een mail van de uitgeverij terug. Ik durfde hem haast niet te openen. Ik las dat men mijn boek wilde uitgeven! Ik was in de wolken!

Ondertussen zijn we samen ver geraakt en staat mijn boek bij ‘verwacht’ op hun website. Vandaag mocht ik de cover ontvangen. Nu rest er mij enkel te wachten op het proefexemplaar om het een laatste keer na te lezen, waarna de boeken kunnen worden gedrukt.

Ik heb het manuscript ontelbare keren gelezen, en nog steeds raak ik ontroerd door het slot.
‘Een goed teken!’ schrijft Angélique van aquaZZ, Ik hoop dat jullie er net zo over denken.

Bij deze de cover in primeur!
Het boek van 222 blz. zal te koop zijn via mijzelf en online via de uitgeverij aquaZZ, Bol, Eci, Standaard Boekhandel, …
Kostprijs: 18 euro.
Wie wil, kan alvast een exemplaar reserveren.
Reservatie via e-mail:  cathysaelens@gmail.com.
Ik hou jullie op de hoogte van de exacte uitgeefdatum.

Mijn dag kan alvast niet meer stuk. Ik hoop die van jullie ook niet. 😉






Hartsvriendinnen Faith en Tess zijn al jaren onafscheidelijk. Tot oudejaarsavond. Op die bewuste nacht beslist het lot anders en laat Tess het leven bij een tragisch verkeersongeval. Faith ziet het helemaal niet meer zitten en leeft sindsdien teruggetrokken op haar kamer, tot grote bezorgdheid van haar ouders en schoolvriend Gert.
Het enige tastbare aandenken dat nog rest aan haar soulmate is een geschenkdoosje met daarin een fonkelend rood hart. Bang voor de gevoelens, die het zien van het hart zullen teweegbrengen, laat ze het doosje tijden onaangeroerd staan. Tot ze op een dag tóch de onweerstaanbare drang voelt om het doosje alsnog te openen. 
Haast ogenblikkelijk gebeuren er buitengewone, onverklaarbare zaken. Droomcommunicatie blijkt mogelijk tussen beide vriendinnen. Het lijkt erop dat Tess haar maatje Faith, met behulp van levenspijlers die ze in haar dromen aanreikt, vooruit kan helpen. 
Als Faith zich dan toch voorzichtig openstelt voor de gevoelens die Gert duidelijk voor haar heeft, stuiten ze op een familiegeheim. En volgt ze hierin ook het/haar hart.

Informatie:


ISBN: 9789078459828
Auteur: C. SAELENS
Kaft: Paperback
Genre: Roman
Uitgever: aquaZZ 2018 l levertijd 4-5 werkdagen

donderdag 28 december 2017

Stand van zaken na 6 jaar ziekte

‘Het gaat goed met me!’ Dit is wat ik meestal zeg als men vraagt hoe het met me gaat. En zo voel ik me ook als ik zie vanwaar ik kom. ‘Goed’ is relatief; wat voor de ene persoon geldt, is anders voor een ander. In vergelijking met een ander kan ik veel minder, maar intussen ben ik zo gewoon geraakt aan mijn situatie dat ik al best tevreden ben met waar ik nu sta.

Mijn struikelblokken zijn een kwartier lang rechtstaan, activiteit van een klein half uur, een uitje van iets meer dan anderhalf uur, teveel praten, een glas alcohol, … en zo kan ik er nog wel een paar opsommen. Het ene moment is er niets aan de hand, een tiental minuten later ben ik een voddenpop die enkel nog kan horen en zien; bewegen is uitgesloten.

Gisteren besloten manlief en ik om samen boodschappen naar de Colruyt te doen. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik er de laatste keer kwam. Voor mij is dit een uitje, een kans om mijn ogen de kost te geven, zelf eetwaren uit te kiezen om nadien heel tevreden te zijn met de (te grote) buit.
Terwijl Bart de kar duwde, bewoog ik me met de rolstoel verder. Net zoals Froome, de bekende wielrenner, had ook ik een paar pufje Salbutamol nodig om goed te kunnen presteren. Medisch verantwoord in mijn geval 😊 De koelcel liet mijn benen stijf en verlamd achter, maar ah, ik zat neer dus feitelijk niet zo erg.
Voldaan, moe maar tevreden kwam ik thuis. Ik hoor het me nog zeggen ‘Dat ging goed!’
Tot ik in de zetel ging neerliggen en er anderhalf uur later nog steeds verlamd lag.
Ik werd er moedeloos van.

Hoe moeilijk het soms ook is, vanaf heden wil ik er een punt van maken te trachten het positieve in elke situatie te zien. Ik slaagde er dit keer in! Na ruim twee uur stapte ik zonder problemen naar de snoepkast. De kast puilde uit en mijn handen graaiden gretig. Televisie kijkend verorberde ik de snoepjes één voor één.
Na een gezellig uitje met rampzalige gevolgen werd ik door de aangekochte lekkernijen verwend en getroost, waardoor ik gauw alle ellende vergat en na een tijdje opnieuw kon zeggen ‘Het gaat goed met me!’ (behalve met mijn maag die wat overhoop ligt van de snoep!).

Bij deze heb ik mijn doel gesteld voor volgend jaar, je kan het lezen op het bijgevoegde kaartje.

Ik wens jullie allen een vreugde- en liefdevol, gezond nieuw jaar toe!



maandag 18 december 2017

Kerst

Halfvijf in de namiddag. Bij iedere klik op de afstandsbediening voel ik me meer en meer in mijn nopjes. Elke druk op een knop lijkt als een zwaai met een toverstaf waarbij telkens een nieuwe serie kerstlichtjes ons huis omtovert tot een sfeervolle, haast magische wereld. De kerststemming hangt hier overduidelijk in de lucht.




Kerst betekent voor mij niet alleen kerstlichtjes, maar die fonkelende glinsteringen brengen me onvermijdelijk in een gemoedelijke sfeer; ze verwarmen mijn hart.
Kerstmis doet me stilstaan bij wat belangrijk is in mijn leven, en maakt me liefdevol. Even voelt het alsof ik word omarmd en opnieuw naar de juiste weg wordt geleid, op het pad van empathie, van onvoorwaardelijk geven waarbij een genoeglijke setting wordt gecreëerd.

Als bijdrage aan dit wonderbare decor had ik heel graag een kerststronk gebakken. Tot op heden was me dit nooit eerder gelukt. Ik probeerde het wel, maar de recepten met opgerolde biscuit mislukten telkens weer. Tot mijn man voorstelde om het biscuitgebak in lagen te versnijden, eigenlijk een voor de hand liggende oplossing. En toen stond niets me nog in de weg.

Ik bakte op zaterdagnamiddag het deeg, en besloot de kerstbuche verder af te werken op zondag. Voor mij een verdeling van taken die me bijzonder goed uitkwam. Ik was best tevreden met het resultaat en de stronk smaakte heerlijk.





Ik wil graag dit recept met jullie delen. Misschien willen jullie, net zoals bij de klaaskoeken, ook dit gebak eens uitproberen. Laat me dan zeker het resultaat weten.
Veel plezier ermee.

Vrolijk Kerstfeest aan allen x

Kerststronk

Benodigdheden:
-          4 eieren
-          150 gram griessuiker
-          Klein snuifje zout
-          150 gram bloem = 100 gram gewone bloem + 50 gram maiszetmeel
-          Minimum 200 ml volle room
-          1 zakje vanillesuiker of 2 soeplepels bloemsuiker
-          Klopfix Dr. Oetker voor slagroom
-          1 klein blikje ananas
-          Advokaat
-          Chocoladeschilfers

-          Grote kom
-          Bakvorm (minimum 30 x 25 cm)
-          Mixer met kloppers
-          Bakpapier (werk ik altijd mee, deeg blijft zeker niet aan ovenschotel kleven)

Werkwijze:
-          Meng de 4 hele eieren met de griessuiker en het snuifje zout in een grote kom.
-          Met de mixer klop je het geheel 10 minuten op tot je een heel luchtige massa verkrijgt.
-          De bloem en de maisbloem door mekaar mengen en zeven.
-          Dit bloemmengsel voorzichtig door het eimengsel roeren.
-          Het beslag in de met bakpapier belegde bakvorm gieten en bakken in een oven van 190 graden voor  een 15-18 minuten. Het deeg is voldoende gebakken wanneer je er voorzichtig met je vinger op  drukt en het deeg terug veert.
-          Het geheel laten afkoelen

Versiering van de stronk:

-          Het afgekoelde gebak over de breedte in vier stukken met verschillende grootte snijden:
* grootste voor de onderste laag
* iets minder groot voor tweede laag
* nog iets minder groot voor derde laag
* spietje (restje van de kant van de biscuit) voor toplaagje.
-          Onderste grootste laag op serveerplaat leggen. Daarop smeer je rijkelijk slagroom.
-          Tweede laag op onderste laag (besmeerd met slagroom) leggen.
-          Tweede laag besmeren met fijngehakte, smeuïge ananas uit blik.
-          Op tweede laag met ananas de derde biscuitlaag leggen.
-          Derde laag bestrijken met advokaat.
-          Vierde, fijn overschotje van biscuitrand, op derde laag met advokaat leggen.
-          Alle kanten van biscuitgebak met slagroom bestrijken.
-          Afwerken met gekochte chocoladeschilfers of zelf geraspte chocolade.

Smakelijk!






dinsdag 5 december 2017

December

De winter betekent voor mij vooral binnen blijven; mijn spieren verdragen nu eenmaal geen koude. Toch is het geen periode om tegenop te zien. Met de jaren weet ik ondertussen wat werkt voor me en wat niet, wat ik aankan en waar ik beter niet aan begin.




Een gezellige sfeer in huis is voor mij het uitgangspunt. Die draagt bij tot een goede gemoedstoestand, daar ben ik van overtuigd. In de donkerste periode van het jaar fleuren talrijke lichtjes, kaarsen, kerstboompjes, kerstballen en slingers dan ook onze huiskamer op. Ik kijk ernaar en ben in mijn nopjes, het maakt mijn hart blij. Zo simpel kan het zijn.
Maar met alleen kijken, kan ik mijn dagen niet vullen. Ik zoek voldoening in iets. Nu het op het gebied van het schrijven iets rustiger is, staat de deur open voor een nieuwe uitdaging.
Het wordt zoeken…




In mijn jeugdjaren kocht ik al kaartjes met daarop inspirerende teksten. Ik was erdoor gefascineerd en kleefde ze in een schriftje. Ze gaven me hoop op momenten dat het iets minder ging, of ze deden me nadenken over het leven.
Nog steeds hecht ik belang aan quotes en mooie kaartjes. Mijn focus heb ik ondertussen verlegd naar de sociale media. Ook daar vind je talrijke plaatjes met aanmoedigende spreuken of citaten die aanzetten tot nadenken.
Misschien moet ik iets met dit jeugdsentiment?




Een kleine maand geleden hakte ik de knoop door; ik ging van start met een facebookpagina met daarop voornamelijk zelfgemaakte plaatjes. Ik zocht nieuwe fotobewerkingsprogramma’s op het internet en leerde ermee werken. Ik was gemotiveerd, nog steeds.

Het is mijn drijfveer om ’s morgens op te staan. Ik zie er telkens naar uit om een nieuwe creatie te maken, de ene al wat tijdrovender dan de andere. Het lijkt een samenloop van verleden en heden met een positief resultaat. Een uitkomst die me vreugde schenkt. 

Meer kaartjes vind je op mijn facebookpagina Plaatjes/Kaartjes Circle of Life via onderstaande link. Je kan de pagina liken of volgen om op de hoogte te blijven, waarvoor dank. 



 😉


donderdag 16 november 2017

Herfst in Kattenland

Buiten is het koud, binnen is het lekker warm. Nala staat voor een dilemma! Hoewel ze graag buitenshuis vertoeft, lonkt de gezelligheid van de huiskamer. Hoe heerlijk is het toch om voor de kachel op het tapijt te liggen, om die warmtestralen op haar zachte vacht te voelen...

Wanneer ze het warm genoeg heeft, trekt ze naar haar mandje. Ze neemt een ommetje, en houdt halt aan de zetel waarin ik lig. Zonder miauwen kijkt ze me vragend aan. Natuurlijk geef ik haar die aai waarop ze doelt. Echter ze wil meer. Haar ogen richt ze op het dekentje dat uitgespreid over mijn benen ligt. ‘Neen Nala. Mandje,’ zeg ik haar. En geloof het of niet, ze druipt af richting mand.

Na een korte rustpauze houdt ze haar stekje voor bekeken. Ze zoekt een uitdaging. En die vindt ze in de tuin, toch voor even. Maar de vogels zijn niet meer zo talrijk als in de zomer. Ze mist de vlinders, de vliegen, de bijen. Ook haar kattenvriendin zit minder buiten. Ze mist hun babbelmomentjes samen.

Ik krijg medelijden met haar en zoek een oplossing. Het liefst van al zit ze in de veranda en volgt ze de resterende bedrijvigheid in de tuin op door de ramen. Maar het is koud in de veranda. Ik besluit de vensterbank in de living vrij te maken, te voorzien van een tapijtje om er Nala vervolgens regelmatig op te zetten. Het duurt niet lang vooraleer ze zich dit plekje toe eigent. Vanuit de hoogte kijkt ze op Nelson neer en maakt hem duidelijk dat hij niet moet proberen haar nieuwe plekje in te palmen. Nelson is er gerust in. Zolang hij tijdig zijn eten voorgeschoteld krijgt, maakt hij zich nergens zorgen om. Voor hem moet het allemaal niet zo spectaculair zijn.

De rust in huis is inmiddels teruggekeerd. Nala lijkt tevreden. Van de vensterbank slentert ze naar haar mand, zo gaat ze heen en weer. En doen de baasjes een middagdutje, dan lonkt het dekentje. Zou ze? Ja? 'Als de baasjes slapen, merken ze het niet eens,' denkt ze. 'Dus waarom zou ik mijn kans niet wagen!' 😉